Computertotaal

Vorige maand doken er voorstellen op van een aantal bovenregionale rechercheteams om een identificatieplicht in te stellen voor bezoekers van internetcafe’s. Daarnaast zou de anonieme verkoop van prepaid telefoonkaarten niet langer moeten worden toegestaan. Dit alles om het plegen van cybercriminaliteit via deze kanalen tegen te gaan.

Privacy blijft een gevoelig onderwerp, zeker in combinatie met internet. We hebben het immers over het medium dat ooit werd gepresenteerd als het anonieme platform waarin iedereen zonder enige risico zichzelf kon zijn. Grappig is dat internetproviders en organisaties die zich inzetten voor het behoud van privacy, nog altijd knokken voor de bescherming van persoonsgegevens via internet, terwijl gebruikers zelf het anno 2008 niet meer zo nauw nemen met hun eigen privacy. MySpace, Hyves, YouTube, we uploaden massaal (en zonder enige vergoeding) informatie over onszelf naar uiteenlopende websites, dus zo anoniem is dat internet al lang niet meer.

Ik ben zelf niet zo gul met persoonlijke informatie. Niet omdat ik er principieel tegen ben om het te delen, maar ik heb gewoon nooit zin om allerlei foto’s over mezelf te uploaden of in één zinnetje te vertellen hoe ik vandaag in het leven sta. Ik kan me niet voorstellen dat een ander dat interessant vindt, dus vind ik het niet de moeite waard om te delen. Ik zou daarentegen ook niet staan te springen om me te moeten legitimeren bij een internetcafé. Het eerste argument dat altijd wordt opgeworpen wanneer privacy in het geding komt, is dat mensen die hun privacy per definitie willen waarborgen, wel iets te verbergen zullen hebben. Ik geloof daar niet zo in, angst speelt immer ook een grote rol. Stel, ik ga naar een internetcafé en word de volgende dag opgepakt omdat ik kinderporno zou hebben verspreid. Ik ben me van geen kwaad bewust, heb geen toegang meer tot de computer om mijn onschuld te bewijzen, en vanaf dat moment moet ik maar geloven dat ik eerlijk word behandeld. Het is een extreem voorbeeld, maar geen ondenkbare situatie.

Daarbij vraag ik me af of het zin heeft. Natuurlijk zal het ervoor zorgen dat cybercriminelen hun gang niet meer kunnen gaan in internetcafe’s (tenzij ze de boel zo slim hacken dat de schuld op een andere bezoeker die zich heeft geïdentificeerd ervoor op mag draaien). Maar wat op de ene plek niet kan, kan ergens anders wel weer, dus het probleem zal zich alleen maar verschuiven, terwijl de onschuldige internetcafébezoeker er de hinder van ondervindt. Goed plan, maar doe maar niet.