Virtueel, bestaat dat nog?
Ik was vorige week op bezoek bij een vriendin, omdat haar zoontje jarig was. Leuk joch, 8 jaar, enorme computergek en dat deed me dan weer aan mezelf denken op die leeftijd. Alleen zijn cadeauverzoek verbaasde me. Hij wilde een nieuw interieur voor Habbo-hotel.
Ik had van tevoren nog even gebeld of ik het goed begreep. Een nieuw interieur? Voor Habbo-hotel? Het is niet dat ik zo vervreemd ben van de jeugd dat ik niet weet wat Habbo-hotel is. Ik heb genoeg neefjes en nichtjes om me op de hoogte te houden en ben zelfs via hen ook wel eens op bezoek geweest bij Habbo. Ik had me alleen niet gerealiseerd dat die wereld voor hen zo echt is, dat ze, in mijn ogen, een verjaardagscadeau willen verkwisten aan iets dat niet bestaat.
Waarop ik mezelf uiteraard direct de ietwat filosofische vraag stelde wat nu eigenlijk ‘echt’ is. Ik ben, zoals vele anderen, snel geneigd om iets dat virtueel is, te vergelijken met iets dat onecht is. Maar in werkelijkheid is dat natuurlijk helemaal niet zo. Neem Second Life, daar is in de basis natuurlijk niets echt aan. Maar wanneer bedrijven zich vestigen in een virtuele wereld waar miljoenen mensen komen en als daar vervolgens vergaderingen worden gehouden, afspraken worden gemaakt en zelfs deals worden gesloten, wie ben ik dan om te zeggen wat echt is en wat niet? Je kunt daar uiteraard zo ver in gaan als je zelf wilt, door je te verdiepen in Einstein-achtige theorieën en je te realiseren dat tijd en plaats relatief zijn, en eigenlijk zelf helemaal niet bestaan. Oftewel, zelfs echt is dan niet echt.
Zover wil ik niet gaan, al vind ik het prachtige materie. Wat echt is en wat niet, was voor mij lange tijd vrij duidelijk. Maar wetende dat ik mijn vriendin destijds via internet heb ontmoet en inmiddels al vijf jaar met haar samenwoon, kan ik niet anders dan concluderen dat internet, dat ik ooit zag als virtuele ontmoetingsplaats, eigenlijk gewoon een echte ontmoetingsplaats is, waarbij de definitie van ergens heen gaan en iemand ontmoeten breder is dan vroeger het geval was.
Mijn leven speelt zich grotendeels online af. Ik verdien mijn geld online, ik heb een groot deel van mijn opdrachtgevers zelfs nog nooit op een andere manier gesproken dan via de e-mail en chatprogramma’s. Toch zie ik mezelf nog niet geld betalen voor een item in een wereld die ik niet als echt beschouw, zoals Habbo, Second Life, en World of Warcraft. Maar ik kan me voorstellen dat de generatie die hiermee opgroeit, dat wel doet. En als de vraag met betrekking tot echtheid nu al verwarrend is, vraag ik me af hoe het zal zijn als hologramtechnologie gerealiseerd wordt, en het verschil tussen echt en virtueel ook niet meer te zien is.
Ik kom daar niet uit, maar ik vind het heerlijk om daar over na te denken. En die knul van 8, heb ik een grote glimlach op z’n gezicht bezorgd met een fantastisch nieuw Habbo-interieur. En die blijdschap was echt, daar hoef ik geen seconde aan te twijfelen.
Reeds geplaatste reacties