Computertotaal

Privacy en verantwoordelijkheid. Het zijn twee kernwoorden wat internetgebruik betreft, maar ze staan lijnrecht tegenover elkaar. Iedereen heeft recht op privacy, in Duitsland is computerprivacy zelfs een grondrecht. Maar als niemand mee mag kijken wat u doet, wie is er dan verantwoordelijk voor uw acties als er illegale activiteiten worden uitgevoerd?

In den beginne is natuurlijk iedereen verantwoordelijk voor z'n eigen acties. Maar zoals we in het verleden hebben gezien, wil de praktijk nog wel eens anders uitpakken. In het heetst van de strijd van de kruistocht van de muziekindustrie tegen internetpiraterij, werd het vingertje gewezen naar de internetproviders. Want als de consument niet kon worden aangepakt, dan moest het bedrijf waarvan deze consument gebruik maakte om zijn of haar illegale activiteiten te ontplooien het maar ontgelden. In verschillende landen begint dan ook steeds vaker het idee te vormen dat providers inderdaad verantwoordelijk zijn.

In Engeland is onlangs een wet aangenomen waarbij providers worden verplicht om het account van internetpiraten voorgoed op te heffen, wanneer zij drie keer een overtreding hebben begaan. Doen zij dit niet, dan worden er strafrechtelijke maatregelen genomen tegen de provider. Een heftig besluit, zeker gezien de Britse wet E-Commerce die in 2002 werd aangenomen, waarin staat dat 'internetbedrijven moeten worden gezien als geleiders die niet verantwoordelijk zijn voor de inhoud van het verkeer binnen hun netwerk. Nu lijkt de bal dus wel bij de provider te liggen en dat is op zich best vreemd.

Ik wil dat soort dingen altijd vergelijken met de fysieke wereld, en dan loopt het meestal spaak. Ik zie het dan voor me als iemand die de bus neemt naar een muziekwinkel die louter gekopieerde cd's verkoopt, om daar een cd te halen, waarbij die iemand de consument is, de bus de internetprovider en de muziekwinkel de aanbieder van illegale muziek In dit geval zou de busmaatschappij strafbaar moeten zijn, omdat die ervoor heeft gezorgd dat ik bij de muziek kon komen waarmee ik de industrie heb geschaad. Vreemd natuurlijk, want als je het zo ziet is er ineens een duidelijke schuldige: de aanbieder van de illegale muziek. Waarom dat dan op internet niet zo is? Tja, daar zit je met landsgrenzen en vage sites in Rusland waar niets aan te doen is.

Dus omdat de 'root of all evil' niet gevonden of gepakt kan worden, verschuift de straflast naar het bedrijf dat wel te bereiken is, zodat niet de bron wordt aangepakt, maar alleen de weg daar naartoe. Een oplossing? Totaal niet, want er leiden vele wegen naar Rome en ieder onkruid moet je bij de wortel uitroeien. Pure symptoombestrijding.